Mijn kind wil geen contact meer… en ik weet niet wat ik moet doen
Je had dit nooit verwacht. Dat je op een dag wakker zou worden en dat je kind er nog wel is, maar niet meer in jouw leven.
Geen berichtjes meer, geen bezoekjes, geen contact, en vooral geen uitleg waar je echt iets mee kunt. Gewoon een muur waar je niet doorheen komt, hoe hard je ook probeert.
En dus ga je nadenken.
Terugkijken.
Zoeken naar waar het misging.
Je herhaalt gesprekken in je hoofd, je pakt momenten erbij, je vraagt jezelf af of je iets anders had moeten doen, iets niet had moeten zeggen, of misschien juist wel eerder had moeten ingrijpen.
Tegelijkertijd voel je ook iets wat je niet loslaat: dit klopt toch niet?
Want diep van binnen voel je dat er meer speelt dan alleen “ik wil geen contact meer”.
Het voelt alsof iemand ertussen zit
In veel van dit soort situaties is dat geen vage gedachte, maar een heel concreet gevoel.
Je ziet hoe je kind veranderd is, hoe reacties anders zijn geworden, hoe woorden ineens harder of killer binnenkomen dan je gewend bent.
Je herkent je eigen kind er soms niet meer in terug.
En vaak speelt daar een partner in mee.
Iemand die veel invloed heeft, die geen tegenspraak duldt, die spanning veroorzaakt of bepaalt hoe er naar jou gekeken wordt.
Misschien zie je gedrag waar je je zorgen over maakt, misschien heb je dingen gezien of gehoord waarvan je dacht: dit is niet oké, hier moet iets mee.
En op dat moment doe je wat voor jou logisch voelt. Je zegt er iets van, je probeert het bespreekbaar te maken, je trekt misschien aan de bel omdat je denkt dat je niet anders kunt.
Niet om te stoken, niet om het moeilijk te maken, maar omdat je moeder bent en het niet kunt negeren.
En toch ben jij degene die buitengesloten wordt
Dat is het stuk dat zo moeilijk te bevatten is.
Want ondanks alles wat je ziet, ondanks alles wat je probeert, ben jij degene die op afstand wordt gezet.
Je kind kiest haar partner, blijft in die situatie en verbreekt het contact met jou.
En dat voelt niet alleen pijnlijk, maar ook oneerlijk.
Alsof de rollen zijn omgedraaid.
Alsof jij degene bent die iets verkeerd heeft gedaan, terwijl jij juist probeerde in te grijpen omdat het niet goed voelde.
Dat maakt dat je hoofd overuren gaat draaien.
- Had ik moeten zwijgen?
- Heb ik het erger gemaakt?
- Had ik het anders moeten doen?
- Het zijn vragen waar je geen duidelijk antwoord op krijgt, maar die wel continu door blijven gaan.
Je komt in een patroon waar je bijna niet uitkomt
De afstand die ontstaat doet pijn, en die pijn zorgt ervoor dat je iets wil doen.
Je wil praten, uitleggen, rechtzetten wat volgens jou niet klopt, en vooral: je wil contact herstellen.
Dat is een logische reactie op verlies.
Alleen werkt het in dit soort situaties vaak anders dan je hoopt.
Hoe meer jij probeert het recht te zetten, hoe groter de kans dat de ander zich verder terugtrekt.
Wat voor jou voelt als liefde en betrokkenheid, kan voor de ander, zeker als er al invloed van buitenaf is, voelen als druk of bemoeien.
En zo ontstaat er een cirkel
Jij voelt afstand en gaat meer doen, meer nadenken, meer proberen, en juist dat zorgt voor nog meer afstand.
Niet omdat jij het verkeerd bedoelt, maar omdat de dynamiek al vast is komen te zitten.
De invloed van een partner maakt het vaak nog ingewikkelder
Als er een partner is die sterk aanwezig is, die mogelijk controle uitoefent of geen ruimte laat voor andere perspectieven, dan komt je kind vaak in een loyaliteitsconflict terecht.
Tussen jou en haar partner, tussen wat ze voelt en wat er van haar verwacht wordt, tussen spanning en rust.
En in zo’n situatie kiezen mensen vaak, bewust of onbewust, voor de plek waar de minste spanning zit, het minst gedoe oplevert.
Dat betekent niet dat jij minder belangrijk bent, maar wel dat jij degene kunt worden waar afstand van wordt genomen, juist omdat daar de meeste emotie zit.
Maar ook omdat de kans groot is dat er met de partner gedoe ontstaat, als ze contact met jou opneemt.
Dat is hard om te zien, maar het gebeurt vaker dan mensen denken.
Dit patroon doorbreken is niet simpel
Veel mensen denken dat je dit kunt oplossen door het anders aan te pakken, door het nog één keer goed uit te leggen of door het gesprek te forceren.
Maar als je in zo’n patroon zit, werkt dat meestal niet. Sterker nog, het kan het juist verder vastzetten.
Dat betekent niet dat je niets kunt doen, maar wel dat je iets anders moet doen met alles wat er in jou zit, qua gevoelens en emoties.
Want pijnlijk is het, en niet een beetje ook!
Zorg voor een uitlaatklep die het niet erger maakt
Want die gedachten blijven komen.
Die emoties blijven aanwezig.
Dat gemis verdwijnt niet zomaar.
Als je daar niets mee doet, stapelt het zich op en komt het er op een gegeven moment alsnog uit, vaak op een moment dat het de situatie alleen maar ingewikkelder maakt.
Daarom kan het helpen om alles wat je wil zeggen, op te schrijven.
Gewoon schrijven zoals het in je opkomt.
Op deze manier staat het ergens, kan je het kwijt en dat kan heel goed helpen om gedachten te ordenen.
Wat je vooral niet moet doen
Contact blijven zoeken, blijven uitleggen, blijven zoeken naar gelijk, of anderen onder druk zetten om partij te kiezen.
Het zijn allemaal (heel logische) reacties die voortkomen uit pijn en betrokkenheid, maar die de afstand bijna altijd groter maken.
Hoe groot het gevoel van onrecht waar je mee te maken hebt ook is, dat gevoel uiten tegen degene die afstand neemt, vergroot de afstand meer en meer..
Wat je wél kunt doen
Ruimte laten.
Niet als opgeven, maar als enige manier om de spanning mogelijk te laten zakken.
Niet blijven trekken dus, ook al zegt alles in je dat je dat juist WEL moet doen.
Niet blijven forceren, maar stoppen met bewegen in de richting van de ander, die dat niet wil.
Misschien nog één keer bericht sturen waarin je aangeeft dat je er altijd voor haar bent.
Neutraal en kort.
En het daar dan ook echt bij laten.
En ondertussen proberen jezelf overeind te houden in deze situatie, want dat is al moeilijk genoeg.
Heel kort samengevat..
Als je hiermee te maken hebt zit je dus in een zeer pijnlijke, complexe situatie, waarin invloed van buitenaf, emoties en patronen door elkaar lopen.
En hoe groter jouw behoefte wordt om het te herstellen, hoe groter het risico dat het verder vastloopt.
Verandering komt niet door meer doen, of door harder te trekken, maar door de situatie juist los te laten en de focus terug op jezelf te leggen en een manier te gaan vinden om met deze pijn om te gaan.
Ook kan het helpen je meer en meer te verdiepen in dit thema en opzoek te gaan naar mensen die in soortgelijke situaties zitten.
Het is belangrijk dat je je gesteund voelt en dat er een plek is waar je met je verhaal terecht kan en waar er ruimte is voor het delen van je proces en alle emoties die daarbij komen kijken.
Reactie plaatsen
Reacties