Mijn kind wil geen contact meer… en ik weet niet wat ik moet doen
Je had dit nooit verwacht. Dat je op een dag wakker zou worden en dat je kind er nog wel is, maar niet meer in jouw leven.
Geen berichtjes meer, geen bezoekjes, geen contact, en vooral geen uitleg waar je echt iets mee kunt, je snapt er niks van.
Gewoon een muur waar je niet doorheen komt, hoe hard je ook probeert.
- En dus ga je nadenken
- Terugkijken
- Zoeken naar waar het misging
- Piekeren en zoeken naar antwoorden
Je herhaalt gesprekken in je hoofd, je pakt momenten erbij, je vraagt jezelf af of je iets anders had moeten doen, iets niet had moeten zeggen, of misschien juist wel eerder had moeten ingrijpen.
Tegelijkertijd voel je ook iets wat je niet loslaat: dit klopt toch niet?
Want diep van binnen voel je dat er meer speelt dan alleen “ik wil geen contact meer”.
Het voelt alsof iemand ertussen zit
In veel van dit soort situaties is dat geen vage gedachte, maar een heel concreet gevoel.
Je ziet hoe je kind veranderd is, hoe reacties anders zijn geworden, hoe woorden ineens harder of killer binnenkomen dan je gewend bent.
Je herkent je eigen kind er soms niet meer in terug.
En vaak speelt daar een partner in mee.
Iemand die veel invloed heeft, die bepaald, die spanning veroorzaakt of bepaalt hoe er naar jou gekeken wordt en met wie jij omgaat en met wie niet.
Misschien zie je gedrag waar je je zorgen over maakt, misschien heb je dingen gezien of gehoord waarvan je dacht: dit is niet oké, hier moet iets mee.
En op dat moment doe je waarschijnlijk wat voor jou logisch voelt.
- Je zegt er iets van
- Je probeert het bespreekbaar te maken
- Je trekt misschien aan de bel omdat je denkt dat je niet anders kunt.
Niet om te stoken, niet om het moeilijk te maken, maar omdat je moeder bent en het niet kunt negeren.
En toch ben jij degene die buitengesloten wordt
Dat is het stuk dat zo moeilijk te bevatten is.
Want ondanks alles wat je ziet, ondanks alles wat je probeert, ben jij degene die op afstand wordt gezet. Hoe meer je probeert, hoe groter de weerstand en de afstand die er gecreëerd wordt.
Je kind kiest haar partner, blijft in die situatie en verbreekt het contact met jou. En dat voelt niet alleen pijnlijk, maar ook MEGA oneerlijk.
Alsof de rollen zijn omgedraaid.
Alsof jij degene bent die iets verkeerd heeft gedaan, terwijl jij juist probeerde in te grijpen omdat het niet goed voelde.
Dat maakt dat je hoofd overuren gaat draaien.
- Had ik moeten zwijgen?
- Heb ik het erger gemaakt?
- Had ik het anders moeten doen?
- Het zijn vragen waar je geen duidelijk antwoord op krijgt, maar die wel continu door blijven gaan.
Je komt in een patroon waar je bijna niet uitkomt
De afstand die ontstaat doet intens veel pijn, en die diepe pijn zorgt ervoor dat je iets wil doen.
Je wil praten, uitleggen, rechtzetten wat volgens jou niet klopt, en vooral: je wil contact herstellen.
Dat is een logische reactie op verlies.
Alleen werkt het in dit soort situaties vaak juist heel anders dan je hoopt.
Hoe meer jij probeert het recht te zetten, hoe groter de kans dat de ander zich verder terugtrekt.
Wat voor jou voelt als liefde en betrokkenheid, kan voor de ander, zeker als er al invloed van buitenaf is, voelen als druk of bemoeien.
En zo ontstaat er een cirkel
Jij voelt afstand en gaat meer doen, meer nadenken, meer proberen, en juist dat zorgt voor nog meer afstand.
Niet omdat jij het verkeerd bedoelt, maar omdat de dynamiek al muurvast is komen te zitten.
De invloed van een partner maakt het vaak nog ingewikkelder
Als er een partner is die sterk aanwezig is, die mogelijk controle uitoefent of geen ruimte laat voor andere perspectieven, dan komt je kind vaak in een loyaliteitsconflict terecht.
Tussen jou en haar partner, tussen wat ze voelt en wat er van haar verwacht wordt, tussen spanning en rust.
En in zo’n situatie kiezen mensen vaak, bewust of onbewust, voor de plek waar de minste spanning zit, het minst gedoe oplevert.
En waarschijnlijk levert contact met jou, of anderen die verboden worden door de partner, MEGA veel spanning op in de thuissituatie.
Juist doordat jij zo dichtbij staat, kan jij degene worden waar afstand van wordt genomen.
Juist omdat jij waarschijnlijk ziet wat er mis gaat en dit benoemd, wordt je buiten spel gezet.
Dat is hard om te zien, maar het gebeurt vaker dan mensen denken.
Ik hoor je denken:
- Had ik dan m'n mond moeten houden?
- Ik zie toch wat niet klopt?
En die reactie begrijp ik volledig.
Maar het gaat er nu om: Wat werkt averechts op dat wat je wil bereiken en wat kan je nu beter wel doen.
Dit patroon doorbreken is helaas niet simpel
Misschien denk je dat de boel nog te redden is door het nog één keer goed uit te leggen of door het gesprek te forceren.
Maar als je in zo’n patroon zit met elkaar, werkt dat niet.
Sterker nog, het vergroot de afstand gegarandeerd.
Want pijnlijk is het, en niet een beetje ook!
Zorg voor een uitlaatklep die het niet erger maakt
- Want die gedachten blijven komen.
- Die emoties blijven aanwezig.
- Dat gemis verdwijnt niet zomaar, helaas helaas..
Als je daar niets mee doet, stapelt het zich keer op keer op en komt het er op een gegeven moment alsnog uit.
Vaak op een moment dat de situatie helaas alleen maar NOG ingewikkelder maakt.
Schrijven
Daarom kan het helpen om alles wat je wil zeggen, op te schrijven.
Gewoon schrijven zoals het in je opkomt. Niet netjes gewoon een braindump maken.
Op deze manier staat het ergens, kan je het kwijt en dat kan heel goed helpen om gedachten te ordenen.
Ik hoor je denken, schrijven? Wat een onzin, wat helpt dat nou.
En ja, ik snap die gedachte echt, het kan zo nutteloos voelen. En toch is het echt echt heel belangrijk om het wel te gaan doen.
Naast dat schrijven helpt om dingen uit je hoofd, op papier te zetten, is het ook een goed manier om op die manier een soort van dagboek te creëren, zodat je later kan terugblikken, wat speelde wanneer etc.
Het geeft houvast en vroeg of laat ga je er echt iets aan hebben.
De focus terug op jezelf
Vaak is het zo, dat je door al die pijn en frustraties, minder goed gaat zorgen voor jezelf. Minder goed eten, minder rust, minder ontspanning.
Meer slaapgebrek, steeds meer gespannen gevoel, fysiek niet lekker in je vel. Het werkt allemaal met elkaar samen.
Dit verzwakt je en daarmee wordt omgaan met pijnlijke emoties alleen maar NOG moeilijker.
Er is RUST nodig, juist nu!
- Focus terug op jezelf
- Goed eten
- Gezond dagritme
- Dingen doen die leuk zijn (ook al voelt het nu misschien alles behalve leuk)
- Zoeken naar iemand: coach/therapeut/vriendin die weten hoe intens het is wat je meemaakt en waar je hulp bij kan vinden, is ook ontzettend belangrijk.
Samengevat..
Als je hiermee te maken hebt zit je dus in een zeer pijnlijke, complexe situatie, VOL met gevoelens van onrecht.
De invloed van buitenaf, de emoties en de niet werkende patronen onderling, maakt het erg complex.
Hoe groter jouw behoefte wordt om het te herstellen, hoe groter het risico dat het verder vastloopt.
Verandering komt dus in dit soort gevallen niet door meer doen, of door harder te trekken, maar door de situatie juist los te laten en de focus terug op jezelf te leggen en een manier te gaan vinden om met deze pijn om te gaan.
Ook kan het helpen je meer en meer te verdiepen in dit thema en dus echt opzoek te gaan naar mensen die in soortgelijke situaties zitten.
Het is heel belangrijk dat je je gesteund voelt en dat er een plek is waar je met je verhaal terecht kan en waar er ruimte is voor het delen van je proces en alle emoties die daarbij komen kijken.
Reactie plaatsen
Reacties